Bodio'r Bydysawd » Nofel

Christopher Priest

ceribethlem — Tue, 07 Nov 2006 19:26:52 +0000

I’r sawl ohonoch sydd yn darllen y wefan yma yn rheolaidd, fe sylwch mai llyfrau gwyddonias yw un o’m prif ddiddordebau. Rwyf wedi son am nifer o awduron yn y gorffennol, ond am rhyw rheswm heb son am Christopher Priest, er ei fod yn un o’m hoff awduron. Y llyfr cyntaf i mi ei ddarllen gan Christopher Priest oedd A Dream of Wessex, rhyw fath o virtual reality a gafwyd cyn i’r Matrix ei wneud braidd yn passe. Rwyf hefyd wedi darllen The Extremes, Inverted World, Fugue for a Darkening Isle, The Space Machine (oedd yn rhyw fath o sequel i The Time Machine, a War of the Worlds gan H G Wells), a The Dream Archipelago. Mi wnes i fwynhau pob un, er teimlais braidd yn anghyffyrddus gyda’r pwnc hiliol yn Fugue for a Darkening Isle.

Ond y llyfr hoffwn son amdani fan hyn yw The Prestige, er nad ydwyf wedi ei ddarllen! Un o’r llyfrau yr wyf wedi bwriadu ei ddarllen ers tro byd, ond am rhyw rheswm heb gyrraedd yno hyd yma! Nawr mae’r ffilm yn cael ei ryddhau, sy’n serenu Christian (Batman) Bale a Hugh (Wolverine) Jackman, ac yn cael ei lywio gan Christopher (Memento, Batman Begins) Nolan. Rwy’n mwynhau gwaith y ddau brif actor ac yn hoff iawn o ffilmiau (prin) y cyfarwyddwr, felly mae gweld y ffilm yma yn mynd i fod yn dipyn o achlysur i mi! Am y rheswm yma rwyf wedi penderfynnu osgoi’r llyfr am y tro. Gan amlaf pan yn darllen yn llyfr ac yna’n gweld y ffilm rwy’n credu fod y ffilm heb fyw lan i safonau’r llyfra, ac fod lawer o bethau yn ymddangos yn “anghywir” yn y ffilm. Y tro hwn felly byddaf yn gwylio’r ffilm yn gyntaf heb i’r dychymyg cael ei lywio gan ddoniau ysgrifennol Christopher Priest.

Mae cyfweliad diddorol gyda Christopher Priest yn bodoli fan hyn.

A Cantickle for Leibowitz – Walter M. Miller jr

ceribethlem — Thu, 07 Sep 2006 18:31:36 +0000

Mae Walter M. Miller jr yn fwy adnabyddus am ei storiau byrion nac am ei nofelau. Yn wir dim ond dau nofel y mae wedi eu hysgrifennu, sef A Cantickle for Leibowitz lle ennillodd Miller y wobr Hugo, a’r ail lyfr yn y gyfres sef St Leibowitz and the Wild Horse Woman. Cyhoeddwyd yr ail nofel wedi iddo farw ym 1996. Rhaid cyfaddef nad ydwyf wedi darllen yr ail hyd yma, yn bennaf am nad ydwyf wedi ei weld mewn siopau llyfrau cyfagos.

Llyfr Post-apocalyptic yw’r nofel yma, wedi ei hamseru yn dilyn rhyw gyflafan enfawr. Er nad yw’n dweud yn union beth oedd y gyflafan, yr awgrym yw taw’r defnydd o arfau niwclear oedd yn gyfrifol.

Mae’r llyfr yn dechrau drwy ddilyn mynachod sy’n gyfrifol am geisio cadw’r holl lyfrau a’r gwybodaeth yn ddiogel yn ystod yr oes dywyll sy’n dilyn y gyflafan. Mae’r llyfr yn neidio ymlaen bob hyn a hyn wrth i dechnoleg y byd cael ei ail-greu, ond yr un problemau rhyfelgar sy’n peri problemau i’r byd.

Neges afrwynebol syml sydd i’r llyfr, mae angen i bobl newid eu hagweddau i fedru cael undod bydol.

Llyfr arbennig o dda yn fy marn i, llawn gwerth ei ddarllen.

The Snow – Adam Roberts

ceribethlem — Wed, 06 Sep 2006 20:30:31 +0000

Rwyf wedi son ar Bodio’r Bydysawd am y ffordd yr wyf yn hoff o ddarllen. Rwy’n hoff iawn o ddarganfod awdur newydd mewn llyfrgell, am un peth mae’n meddwl does dim risg, yn aml pan fyddaf yn edrych ar lyfrau mewn siop byddaf yn tueddu i brynu awdur yr wyf yn ei adnabod.
Dros yr haf ges i The Snow gan Adam Roberts mas o lyfrgell Clydach. Fe ddechreuodd mas fel rhwy fath o lyfr post-apocalyptic. Ac un arbennig o dda meddyliais wrth i mi ei ddarllen.
Dechreuodd y llyfr wrth i fenyw yn Llundain son am yr eira mawr yn parhau a pharhau. A’r steil yma yn parhau am cryn dipyn, heb unrhyw eglurhad o pham na sut y daeth yr eira mawr. Newidiodd steil y llyfr am ychydig wedyn, ac roedd y stori yn rhoi cefndir gwyddonol i’r eira mawr yma, fel pe bai’r darllenwr yn darllen dogfen gan wyddonydd neu lywodraeth. Nol a ni wedyn i’r dull gwreiddiol, a’r fenyw o Lundain bellach yn byw mewn dinas ar wyneb yr eira.
Am dros dri chwarter o’r nofel roeddwn yn meddwl ei fod yn lyfr gwych. Llyfr o wyddonias caled, meddylgar.
Yna siom mawr, gorffennodd y llyfr gyda eglurhad mae aliens oedd yn gyfrifol!

Fi’n hoff o lyfrau gyda aliens ynddyn nhw. Gellir cael social commentary dilys megis War of the Worlds gan y meistr Herbert George Wells; neu fe ellir cael stori antur cyflym llawn cyffro, megis storiau Iain M. Banks. Mae eraill wedyn, Arthur C. Clark a Stephen Baxter er enghraifft yn tueddu i ysgrifennu gwyddonias caled, wedi selio ar bosibiliadau gwyddonol. Yn fy marn i mae lle i’r ddau math o lyfr, ond nid rhyw gymysgedd rhyfedd fel y cafwyd yn The Snow gan Adam Roberts. Trueni mawr, achos pan ddechreuais ei ddarllen tybiais fy mod wedi darganfod awdur newydd o safon.

David Gemmell – parhad

ceribethlem — Tue, 05 Sep 2006 20:51:22 +0000

Mas o ddiddordeb, y diweddaraf i mi glywed am y drydedd nofel yn nhrioleg Gemmell am Troy yw ei fod wedi cwblhau 70,000 o eiriau, ac ei fod wedi creu crynodeb o’r hyn sydd i ddigwydd yn y pennodau eraill. Mae’n debyg fod y cwmni cyhoeddi wedi trefnu gyda Sylvia Gemmell (gwraig David Gemmell) y bydd hi’n cwblhau’r gwaith yma.

David Gemmell – Heddwch i’w lwch

ceribethlem — Wed, 30 Aug 2006 20:08:03 +0000

Bues i byth yn ffan mawr o lyfrau ffantasi yn ystod fy arddegau a’m hugeiniau, dries i ddarllen Lord of the Rings, ond heb ei fwynhau rhyw lawer (bellach rwyf wedi ei gwblhau, ac a bod yn onest ddim yn credu ei fod yn haeddu’r holl heip – ond ‘na fe, barn personol yw hynny).
Tra’n crwydro o gwmpas llyfrgell Llandeilo, mi welais lyfr gan y diweddar David Gemmell sef The Swords of Night and Day. Mi wnes i fwynhau’r llyfr yn arw, a dyma fi’n dechrau darllen cymaint o’i lyfrau ac y medrwn.
Mae David Gemmell wedi ysgrifennu nifer o lyfrau o safon uchel iawn, ond ei gyfres Drenai yw’r rhai mwyaf poblogaidd. Un o’r pethau rwy’n hoffi am arddull David Gemmell fel awdur yw’r ffordd cymhleth o gymeriadu sydd ganddo. Nid pobl da iawn yw’r arwyr, mae ‘na ochr dywyll iddyn nhw, yn aml ochr cas iawn. Ar y llaw arall yn aml dyw’r gelynion ddim yn ystyried eu gweithredoedd yn rhai evil, ond yn hytrach yn tybio mai dyma’r ffordd orau i weithredu dan yr amgylchiadau.
Cyfres arall diddorol ag ysgrifenwyd gan Gemmell oedd cyfres y Rigante. Cyfres diddorol yn olrian clan o dras y Keltoi. Fel gellir dychmygu mae chwedlau celtaidd yn chwarae rhan amlwg yn y nofelau yma.
Tuag at diwedd ei yrfa, a Gemmell druan yn dioddef o gancr, penderfynodd ymgipris a’r sialens o ysgrifennu stori Troi mewn un trioleg swmpus. Mae’r cyntaf o’r rhain Lord of the Silver Bow mas eisoes, a’r ail Shield of Thunder fod mas ym mis Medi. Darllenias y cyntaf o’r rhain ar ddechrau’r Haf, a gwledd o lyfr oedd hi, yn bleser i’w ddarllen. Byddaf yn sicr yn darllen yr ail pan ddaw mas. Y trueni mawr yw fod David Gemmell wedi trigo bellach, heb i neb fod yn siwr a wnaeth gwblhau’r drydedd o lyfrau Troi. Mi glywais mae ond rhyw 70 tudalen a gwblhawyd. Mae hyn yn drueni mawr ar nifer o lefelau; ar lefel personol, hunanol ni fydd yn bosib i mi orffen darllen y drioleg; ar lefel mwy, breuddwyd Gemmell oedd i gwblhau’r drioleg, ac mae’n bechod ni fydd person roddodd cymaint i fyd lenyddol ffantasi yn cael gwireddu ei freuddwyd.

David Gemmell 1948 – 2006 Heddwch i’w lwch. Mae’r byd ffantasi llenyddol yn le tlotach hebddo.

Resurrection gan Arwen Elys Dayton

ceribethlem — Tue, 22 Aug 2006 21:00:06 +0000

Awdures Americanaidd ysgrifennodd y llyfr yma, dalodd yr enw fy llygaid am ei fod yn ymddangos yn enw o dras Cymraeg. Fodd bynnag, doedd dim son am unrhyw hanes Cymraeg amdani, mae’n debyg fod ei mam yn hippy ( geiriau hi nid fi) ac wedi ei henwi ar ol y cymeriad o Lord of the Rings.
Ta beth, mlaen a’r adolygiad o’r llyfr.
Llyfr a syniad diddorol, er ddim yn un newydd o bell ffordd (gweler y ffilm Stargate fel esiampl), yn y stori mae planed arall (Herrod – ha ha doniol iawn) gyda pobl humanoid yn byw arni, er bod lliw eu croen yn fwy llwyd na ni. Tua pum mil o flynyddoedd yn ol fe ddatblygwyd dukk o deithio’n gyflymach na golau gan y bobl yma, ac fe ddanfonwyd llong ofod i’r ddaear. Glaniodd y llong yma yn yr Aifft. Tua’r un adeg fe fu rhyfel a chollwyd y dechnoleg yma.
Mae’r stori yn symud yn ol a mlaen rhwng y gorffenol pell a’r presennol er mwyn trial cynnal y diddordeb, ac fe lwyddodd yn hynny o beth.
Prif arf y llyfr yma i’r awdures wedi ymchwilio’n fanwl i grefydd, gwleidyddiaeth, pensaerniaeth ac ati’r cyfnod (Aifft hynny yw, nid y blaned Herrod!). Y syniad tu ol y llyfr yw fod y bobl yma o Herrod wedi cyrraedd y ddaear ac wedi adeiladu’r Great Pyramid, a taw dyna pam mai hwn yw’r unig esiampl o’i fath.
Fel soniais uchod dyw’r llyfr ddim mor unigryw ac y hoffai fod, er yr oedd yn un ddigon hawdd i’w ddarllen. Gwendid mwya’r llyfr oedd y ffordd oedd pobl yn gallu newid eu teimladau mor gyflym e.e. y brif arwres yn rhannu’r daith gyda’i chariad, pymtheg mlynedd mewn i’r siwrne mae yntau’n marw. Wedi cyrraedd y Ddaear mae hi’n cwympo mewn cariad a rhywun arall!

Rwy’n falch nes i ddarllen y llyfr, achos mae hi tro’n werth rhoi cyfle i dalent newydd. Rwy’n falch hefyd fod y llyfr ar gael yn y llyfrgell, achos dwi ddim yn siwr os oedd hi’n werth talu amdani!

k. J. Parker

ceribethlem — Tue, 21 Mar 2006 21:23:29 +0000

Yn ddiweddar darganfyddais awdur ffantasi newydd, roedd hyn yn beth newydd i mi. Rhoddais gyfle i ffantasi nol yn fy arddegau (ar y pryd roedd rhyw fath o rennaisance ffantasi, gan ddarllen nifer o lyfrau megis rhai Margaret Weiss a Tracy Hickmann. Yn anffodus roeddwn yn teimlo fod rhain yn eithaf diflas, a fod yr holl gymeriadau yn rhai stereotypical ffantasi. Roedd yr hen ddewin, braidd yn ddwl, ond yn gwbod popeth mewn gwirionedd. Y Rhyfelwr mawr cryf, araf braidd, ond calon o aur. Corrach mewn strop ag elf nobl wrth rheswm (er yn draddodiadol yn casau eu gilydd, yn ffrindiau mewn gwirionedd). Ac yna roedd marchog yn brwydro yn erbyn gorffennol anhysbys, ond du. Dewin ifanc wedyn, oedd yn rhoi ei ddoniau hyd a lledrith o flaen ei ffrindiau. I orffen y grwp byddai cymeriad bach plentynaidd, blydi niwsans a bod yn berffaith onest!

Rip off braidd o Lord of the Rings oedd nifer o’r llyfrau ffantasi yma, a rhaid dweud fy mod wedi colli diddordeb yn y maes, ac heb magu ysgogiad i ddarllen Lord of the Rings, heb son am unrhyw beth arall yn y maes.

Rhyw ddwy flynedd yn ol, fodd bynnag fe newidodd hyn, wrth i mi ddod ar draws un o’m hoff awduron i bellach.
Roeddwn wrthi’n potshan rownd Waterstones yn Abertawe (ffordd da o basio prynhawn diflas yn fy marn) pan welais lyfr o’r enw Shadow gan K. J. Parker. wrth i mi godi a darllen cefn y llyfr, fe’m cydiwyd gan wefr. Roedd i’w weld yn syniad hollol newydd ( i mi ta beth). Cydiais yn fy llyfr ac i’r til a mi.
O fewn deuddydd, roeddwn wedi cwpla’r peth ac ishe darllen mwy ganddo.

Yn syml, stori am fachan yn dihuno mewn pwll o fwd a baw a llacs ar ol rhyfel, heb unrhyw gof o bwy ydyw. Wrth i’r stori ddatblygu, mae’n ymddangos y gallai fod yn un o nifer o bethau (gan gynnwys y duw sy’n dod a diwedd y byd!). Darllenais gweddil ei drioleg yn eiddgar, gan fwynhau pob tudalen. Wrth edrych o gwmpas dyma fi’n darganfod trioleg arall ganddo, sef y Fencer Trilogy . Mae hwn eto yn lyfr llawn syniadau diddorol, y syniad canolog i gychwyn y llyfr yw fod cyfreithwyr y ddinas yn penderfynnu tynged achosion trwy frwydro i farwolaeth mewn gornest cleddyfa yng nghrombil y llys. Gwych. Mae’r prif gymeriad (Bardas Loredan) yn un hynod o hoffus, ond eto yn arbennig o ffiaidd yr un pryd. Gwir anti-hero felly.

rwyf wedi darllen y cyntaf o’i gyfres newydd, sef The Engineer Trilogy ac nawr mae angen i mi aros tan gaeaf 2006 am ran dau.

Allai ddim aros cyhyd. Bydd rhaid ail-ddarllen y ddau drioleg arall.

Shadow Warrior – Chris Bunch

ceribethlem — Fri, 06 Jan 2006 21:46:59 +0000

Yn ddiweddar, ddarllenais i gyfres Shadow Warrior gan Chris Bunch. Trioleg am rhyw foi oedd yn byw yn ystod rhyfel bydysawdol. Mae’r llyfr yn dechrau ychydig wedi terfyn y rhyfel rheng dynoliaeth a’r Al’ar.

Y peth cyntaf yw enw’r aliens ‘ma. Beth yw’r obsesiwn sydd gyda awduron gwael i gael collnod yng nghanol popeth. A dweud y gwir, nes i lunio damcaniaeth, wrth i’r nifer o gollnodau yn enw’r aliens gynyddu, mae safon yn llfr yn gwaethygu. Yr Inverse Bolycs Law byddai’n ei galw hi.

Un collnod sydd fan hyn, felly faint o folycs? Yn anffodus llyfr gwan yw hi. Mae’r prif gymeriad (Joshua Wolfe) yn rhyw fath o James Bond rhyng-alaethol, yn shelffo’i ffordd o fyd i fyd. Ddim yn agor unrhyw ddrysau nas agorwyd cynt felly. Wedyn mae rhyw bullshit am y ffordd mae’r Wolfe yn gallu troi’r dryloyw. Be’ ddiawl??

Yr enw Joshua Wolfe. Blydi Hel, mae’n amlwg mae rhyw arwr i fois llawn testosterone yn eu harddegau yw e’, gyda enw fel ‘na. Mae hyn yn egluro’r shelffo felly.

O ran y llyfrau eu hun, mae rhain yn tueddu i ddilyn rhai o’r ffilmiau Bond gwaethaf, yn symud o un set-piece i un arall, heb rhyw lawer o blot yn esgus amdanynt. Bach yn drwsgl yw’r holl beth, gyda Wolfe yn llwyddo i guro yn erbyn bois mawr pwerus a threfnys yn hawdd, ond wedyn yn cael problemau yn erbyn rhyw fath o derfysgwyr comedi gwael.

Fy marn cyffredinol fydde peidiwch a ffwdanu oni bai bod gyda chi ddigon o amser i wastraffu yn darllen dros 700 o dudalennau.

Marc: 3/10. Siomedig, rhaid gwneud yn well.

Dune – Frank Herbert

ceribethlem — Thu, 22 Dec 2005 21:39:35 +0000

Pan o’n i’n ddisgybl yn yr ysgol, ges i waith cartref wrth yr athrawes Saesneg i ysgrifennu gwerthfawrogiad o nofel glasurol.
Y nofel nes i ddewis oedd Dune gan Frank Herbert, nofel nath ennill y wobr Hugo a’r wobr Nebula am y nofel gorau. Oedd yr athrawes Saesneg o’r farn mai nid nofel glasurol oedd hi oherwydd nid nofel megis Dickens, Bronte ac yn y blaen oedd him; fy nadl i oedd mai nofel glasurol oedd hi oherwydd y gwobrau yma.

Pam fod Dune yn gwneud cystal llyfr felly?
Mae nifer o agweddau yn perthyn i’r nofel yma, mae’r stori yn un cryf, bachgen ifanc, nobl yn derbyn ei dynged ac i wireddu’r broffwydiaeth drwy arwain ei bobl (mabwysiedig) i ryddid.
Mae mwy i’r nofel yma na stori yn unig fodd bynnag, mae cymlethdod gwleidyddol a’r math o back-stabbing sy’n cael ei weld mewn gwleidyddiaeth yn bodoli yn y llyfr. Mae’r ymerawdwr yn rhoi’r poisoned chalice i Duke Atreides i roi terfyn ar ei boblogrwydd.

Yn y nofel mae yna grefydd diddorol, mae’r elfen Cristnogol yn cael ei gynrychioli gan yr Orange-Catholic Bible, sy’n cyfleu’r syniad fod y math o ddrwgdeimlad a welir mewn llefydd megis Gogledd Iwerddon yn rhywbeth a fodolwyd yn y gorffennol yn unig. Mae brodorion (y Fremen) y blaned (Dune neu Arrakis) yn amlwg yn bobl sydd wedi eu dylanwadu gan ddiwylliant a chrefydd yr Arabiaid.

Mae’r holl eco-system yn perthyn i blaned Arrakis yn un diddorol a chymleth hefyd. A ddylid ceisio dyfrhau’r blaned? Os felly bydd y gallu i deithio rhwng y ser yn diflannu. Os nad yn dyfrhau’r blaned ni fydd holl freuddwydion a proffwydaethau’r Fremen yn cael eu gwireddu.

Yr unig ffordd o fedru cyfleu yn llwyr y raddfa epig a mawreddog sy’n bodoli yn y nofel yma yw trwy ei ddarllen hi. Joiwch!